خواهد بود چنان كه روايت مىفرمايد « اى سفر اشدّ منه » و البته بسيار واضح است كه سفرهاى داراى مشقت زياد ، طبعاً خوفناك مىباشند كه خوف يا قبل از حصول مشقت زياد وجود دارد و يا همراه با حصول مشقت به وجود مىآيد و يا بعد از پيدايش مشقت به وجود مىآيد . ( چه خوف بر جان ، چه خوف بر دين ، چه خوف بر مال و چه خوف بر ناموس ) اگر گفته شود كه بر طبق دلالت آيات شريفه ، قصر صلاه در ابتدا در حالت مسافرت داراى خوف بوده است لكن بعداً اين حكم ، توسعه پيدا نمود و شامل مسافرت‌هاى بدون خوف هم گرديد در پاسخ مىگوييم : اولًا چنان كه گذشته قرآن كريم قصر صلاه را در انحصار و اختصاص حالت وجود خوف دانسته است و هر روايتى كه با آن معارض باشد قطعاً مقبول نيست . ثانياً اينكه ( بعداً اين حكم توسعه پيدا نمود ) از كجا به دست آمده است ؟ و به عبارت ديگر اين توسعه موضوع قصر صلاه از كجا به دست آمده است ؟ پس ناچاراً بايد اين توسعه مورد ادعا ، از طرف روايات صورت گرفته باشد در اينجا مىگوئيم كه چون قصر صلاه به حكم صريح قرآن كريم در انحصار حالت خوف است پس هرگز نمىتواند اين ( حصر قرآنى ) را از بين ببرد و صرف مسافرت را هم سبب قصر صلاه بداند . زيرا هرگز روايات نمىتوانند حكم صريح قرآن كريم كه انحصار قصر صلاه به حالت وجود خوف است را نسخ كنند . زيرا در علم اصول ثابت نموديم كه هرگز روايات و سنت نمىتوانند حكم موضوعى انحصارى قرآن كريم را نسخ كنند . پس سنت قطعاً موافق با اين حكم صريح و انحصارى قرآنى است كه